صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۲۳۹

ندارد جوهر افشای غم، تیغ زبان من نمک بر چشم سوزن می‌زند زخم نهان من دل صیاد می‌لرزد به دام از دانه اشکم خطر دارد قفس از ناله آتش زبان من ز عشق بی‌زوالی در خود آن گرمی گمان دارم که مغز صد هما را سرمه سازد استخوان من به چشم انتظارم گل فتاد از اشک یعقوبی نمی‌آید ز مصر نیک بختی کاروان من دو صد ابر بهاری در رکابش خوشه چین باشد به صحرا چون خرامد گریه آتش عنان من ز زور طبع معنی آفرین صائب طمع دارم که از طاق بلند عرش آویزد کمان من