صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۲۳۸

گهی در بحر سرگردان و گاهی در سرابم من ز خشک وتر چو موج از خوش عنانی در عذابم من نمی‌سوزد دلی بر من مگر اشک کبابم من؟ به خونم عالمی تشنه است پنداری شرابم من خرابات وجود من عمارت برنمی دارد عبث در فکر تعمیر دل پر انقلابم من به جز کسب هوا از من دگر کاری نمی‌آید درین دریای پر آشوب پنداری حبابم من اگر چه حرف بیجا بر زبان هرگز نمی‌آرم خجل از خویش دایم چون سؤال بی‌جوابم من به خاک افتم ز تخت سلطنت چون در خمار افتم چو آید گردن مینا به کف مالک رقابم من اگر چه می‌کند تعمیر دلها گفتگوی من مهیای شکستن همچو فرد انتخابم من هوای گردش چشمی ربوده است اختیارم را ازان گه مست و گه مخمور و گاهی مست خرابم من به چشم کم مبین صائب مرا چون قطره شبنم که میراب گل و آیینه دار آفتابم من