صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۲۳۷

نبالد بر خود از شهرت دل نازک خیال من ز انگشت اشارت بیش می‌کاهد هلال من ز برق تشنگی از خرمن من دود اگر خیزد به آب زندگی لب‌تر نمی‌سازد سفال من نبیند با هزاران چشم پیش پای خود گردون اگر از دل قدم بیرون نهد گرد ملال من تمنای وصالش چون به گرد خاطرم گردد؟ پریرویی که از تمکین نیاید در خیال من به امید چه روز حشر از لب مهر بردارم؟ که کوته می‌کند طول زمان را عرض حال من ز حیرت سروها را می‌رود از یاد بالیدن به هر گلشن که گردد جلوه گر نازک نهال من ازان از فربهی چون ماه می‌سازم تهی پهلو که بیش از بدر ناخن می‌زند بر دل هلال من