صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۲۳۶

به هم پیوسته از بس در حریم سینه داغ من تماشایی ندارد رنگ از گلگشت باغ من چنان از آفتاب عشق می‌جوشد دماغ من که پهلو می‌زند با چشمه خورشید داغ من مرا برده است وحشت از جهان آب و گل بیرون عرق ریزد فلک بیهوده ز انجمن در سراغ من ز منت بر دل روشن بود مردن گواراتر شود دست حمایت باد صرصر بر چراغ من مرا زنگار از دل چون زداید باده لعلی؟ که می‌چون لاله خون مرده گردد در ایاغ من ز فکر عافیت آسوده‌ام با درد و داغ او ز جوش گل ندارد سبزه بیگانه باغ من اگر چه خاک من گلرنگ شد از باده پیمایی همان خمیازه چون گل می‌زند موج از ایاغ من مشو از شبنم خونگرم من‌ای شاخ گل غافل که می‌سوزد نفس خورشید تابان در سراغ من ندارد دودمان عشق چون من مجلس افروزی سیه مستی کند پروانه از دود چراغ من به شیرین کاری صنعت ز شیرین برده‌ام دل را چرا میراب جوی شیر نبود سنگداغ من؟ ازان دارد چو داغ لاله، داغ من رگ خامی که بیش از داغ، شور عشق می‌سوزد دماغ من ز تأثیر دعای جوشن می‌نشکند صائب به سنگ خاره چون یاقوت اگر غلطد ایاغ من