صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۲۳۵

نشان از بی‌وجودی نیست در روی زمین از من ز گمنامی چه خونها در جگر دارد نگین از من ز اشک آتشین خط شعاعی گشته مژگانم ز خجلت شمع دزدد گریه را در آستین از من زنم نقش امیدی هر زمان بر آب، ازین غافل که می‌دارد دریغ آن تندخو چین جبین از من به خونم چون کباب امروز فتوی می‌دهد طفلی که رویش چون نگاه گرم گردید آتشین از من منم آن رشته هموار نظم آفرینش را که می‌گردد یکی صد، رتبه در ثمین از من ندارم گر چه در خرمن پر کاهی، به این شادم که رزق خوشه چین باشد زبان گندمین از من گر از تردستی من‌تر نشد کشت امید کس مرا این بس که ماند نام خشکی چون نگین از من چو می‌باید به تلخی ماند بر جا عاقبت صائب چه حاصل زین که چندین خانه شد پر انگبین از من؟