صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۲۳۴

ز بی‌عشقی بهار زندگی دامن کشید از من وگرنه همچو نخل طور آتش می‌چکید از من ز بی‌دردی دلم شد پاره‌ای از تن، خوشا عهدی که هر عضوی چو دل از بی‌قراری می‌تپید از من به حرفی عقل شد بیگانه از من، عشق را نازم که با آن بی‌نیازی ناز عالم می‌کشید از من چرا برداشت آن ابر بهاران سایه از خاکم؟ زبان شکر جای سبزه دایم می‌دمید از من شلاین‌تر ز خون ناحقم در هر چه آویزم به زور دست نتوان دامن الفت کشید از من نظربازان نمی‌باشند بی‌هنگامه چون مجنون غزالان رام من گشتند اگر لیلی رمید از من ز بی‌برگی به کار چشم زخم باغ می‌آیم مباش‌ای بوستان پیرا به کلی ناامید از من نگیرم رونمای گوهر دل هر دو عالم را به سیم قلب نتوان ماه کنعان را خرید از من نوای بیخودان داروی بیهوشی بود دل را دگر خود را ندید آن کس که فریادی شنید از من تو بودی کام دل‌ای نخل خوش پیوند، جانم را نپیوندد به کام دل، ترا هر کس برید از من به خرج برق آفت رفت یکسر دانه‌های من نگردید آسیایی در شکستن روسفید از من ز بس از غیرت من کشتگان را خون به جوش آمد چراغان شد ز خون تازه خاک هر شهید از من ز انصاف فلک دلسرد غواصی شدم صائب ز بس گوهر برون آوردم و ارزان خرید از من