صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۲۳۳

نشد کم در حریم وصل یک مو پیچ و تاب از من نمی‌آید به روی بستر بیگانه خواب از من رخ از جام شرب لاله گون افروختن از تو ز مستی سینه بر آتش نهادن چون کباب از من مرا کیفیت افتاده است مطلب زاهد از هستی بهشت و جوی شیر از تو، خرابات و شراب از من ز خامی هیچ کس را سوز من باور نمی‌آید به جای حرف اگر خونابه ریزد چون کباب از من نشسته است آنقدر گرد کدورت بر سراپایم که گر بر هم زنندم گرد خیزد، چون کتاب از من به ظاهر گر چه خشکم همچو سوزن، دیده‌ای دارم که در گوهر شود چون رشته گم موج سراب از من ز من هر لخت دل زیبنده داغی است چون لاله کدامین پاره دل را کند عشق انتخاب از من؟ ندارد ذره بی‌تاب من سامان خود داری مکرر غوطه در خون شفق زد آفتاب از من چرا آن گنج گوهر می‌کشد دامن ز تعمیرم؟ دل جغدی ز آبادی نشد هرگز خراب از من شود در پرده الفاظ رسوا معنی نازک به عریانی رخ او را مگر پوشد نقاب از من ز شرم عشق صائب همچو شبنم آب گردیدم همان از پاکدامانی کند آن گل حجاب از من