صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۲۳۰

نبندد دشمن آتش زبان طرف از گزند من به فریاد آورد دریای آتش را سپند من نهالی بود استغنا، زمین گیر گرانجانی به اندک فرصتی سروی شد از طبع بلند من به روی دوزخ خونگرم حرف سرد می‌گوید کجا سازد به جنت خاطر مشکل پسند من؟ تغافل بر مسیحا می‌زدم از درد بی‌درمان به درمان کرد محتاجم دل نادردمند من سخنگو می‌شود چشمی که من باشم نظربازش زبان دان می‌شود مرغی که می‌افتد به بند من برون آی از نقاب شرم تا از خود برون آیم که از افسردگی پا در حنا دارد سپند من به همت نکهت گل را عنان پیچیده‌ام صائب تذرو رنگ نتواند پریدن از کمند من