صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۲۳

نمی‌توان ز سخن ساختن خموش مرا که چون صدف ز دهان است رزق گوش مرا اگر چه صحبت من غم زداست همچو شراب به روی تلخ، حریفان کنند نوش مرا ز آفتاب بود روشناییم چون لعل نمی‌توان به نفس ساختن خموش مرا مرا ز کوی خرابات پای رفتن نیست مگر به خانه برد محتسب به دوش مرا نکرده بود تماشا هنوز قامت راست که شد خرام تو سیلاب عقل و هوش مرا چنان ز سردی عالم فسرده دل شده‌ام که روی گرم نمی‌آورد به جوش مرا چنان ز تنگی این بوستان در آزارم که صبح عید بود روی گلفروش مرا خوشم به صحبت بلبل که می‌برد صائب به سیر عالم دیگر ز هر خروش مرا