صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۲۳۱

سبک جولانتر از برق است حسن لاله زار من به یک خمیازه گل می‌شود آخر بهار من اگر شبها خبر یابی ز درد انتظار من ز خواب ناز رو ناشسته آیی در کنار من ندارد حسن و عشق از هم جدایی، سخت می‌ترسم که در پیراهن گل خار ریزد خار خار من نه در دست است گیرایی، نه در آغوش گنجایی عبث پهلو تهی می‌سازد آن سرو از کنار من ز آب چشم شبنم دامن گلها نمازی شد مگردان روی زنهار از دو چشم اشکبار من نمی‌پیچم سر از سنگ ملامت، عاشقم عاشق محک را سرخ رو دارد زر کامل عیار من ندارم هیچ پروا گر ببازم هر دو عالم را پشیمانی بود خصل نخستین قمار من اگر لنگر نیندازد به خاکم سایه قاتل تپیدن در فلاخن می‌نهد سنگ مزار من دوانیده است از بس ریشه خشکی در گلستانم به جای سرو خیزد گردباد از جویبار من مرا افسرده دارد سردی این خاکدان، ورنه ز شوخی بیستون را می‌کند از جا شرار من ندارد همچو من دیوانه‌ای دامان این صحرا غزالان می‌جهند از خواب از ذوق شکار من به آب از اشک شادی می‌رسانم خانه زین را اگر افتد به دست من عنان شهسوار من من آن رنگین نوامرغم درین بستانسرا صائب که چشم شبنم گل می‌پرد از انتظار من