صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۲۲۷

برای کام دنیا دامن دل بر میان مشکن پر و بال هما را در هوای استخوان مشکن فلک در زیر پای توست چون از خود برون آیی برای این ره نزدیک دامن بر میان مشکن به یوسف می‌توان بخشید جرم کاروانی را خدا را در میان بین، خاطر خلق جهان مشکن به بال توست در این خاکدان چون تیر پروازم به جرم کجروی بال من‌ای ابرو کمان مشکن غرور حسن‌ای مجنون شراکت برنمی تابد خمار چشم لیلی را به چشم آهوان مشکن شکست بی‌گناهان سنگ را در ناله می‌آرد دل چون شیشه ما را به سنگ امتحان بشکن حریف کاسه زهر پشیمانی نخواهد شد به حرف دشمنان زنهار قلب دوستان مشکن به کار چشم زخم باغ می‌آید وجود من به جرم بی‌بری شاخ مراای باغبان مشکن به گوش جان نگه دار این نصیحت را ز من صائب اگر خواهی که قدرت نشکند نان خسان مشکن