صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۲۲۶

سر بی‌مغز را از باده گلرنگ خالی کن دل خود را مصفا از شراب لایزالی کن چو نقش بوریا بر خاک نه پهلوی لاغر را می‌ریحانی تحقیق در جام سفالی کن چو ماه بدر عمری جلوه تن پروری کردی به گردون ریاضت روزگاری هم هلالی کن همیشه برق فرصت بر مراد کس نمی‌خندد اگر هم گریه‌ای یابی دلی از گریه خالی کن زبان بازی به شمع بی‌ادب بگذار در مجلس به بزم حال چون آیی شمار نقش قالی کن مکن تن پروری تا می‌توان دل را صفا دادن چو اصحاب یمین تعمیر ایوان شمالی کن ز نخل زندگی تا هست برگی بر قرار خود ز آه سرد چون باد خزان بی‌اعتدالی کن نداری دسترس چون بر زر و سیم جهان صائب دل احباب را تسخیر از نیکو خصالی کن