صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۲۲۸

نیابد ره به بزمش گر دل پر اضطراب من نخواهد ماند در بیرون در بوی کباب من گرفتم بیم رسوایی است دامنگیر در روزت چرا در پرده شبها نمی‌آیی به خواب من؟ شکست رنگ من بر شیشه دل سنگ می‌بارد میا بی‌باده گلگون به سیر ماهتاب من اگر ویرانی ظاهر نپیچاند عنانت را توانی گنجها برداشت از ملک خراب من خوشم با دولت ناخوانده، ورنه گر ضرور افتد غزالان را به دام جذبه آرد پیچ و تاب من به سر وقت دل من گر چنین مستانه می‌آیی نخواهد ماندای بی‌رحم، دودی از کباب من عتاب آلود می‌گویی سخن، من کیستم آخر که سازی تلخ عیش آن دهان را در عتاب من من اینک همچو اشک از پرده بینش برون رفتم نیایی گر برون از پرده شرم از حجاب من به شوخی‌های معنی هر که پی برده است می‌داند که دارد جنبشی چون نبض هر سطر از کتاب من قدم بردار تا گردم نگشته است از نظر غایب اگر تعمیر خواهی کردن احوال خراب من دهد از هاله مه سامان طوق بندگی هر شب ندارد گر چه پروای کسی مالک رقاب من من از نازک خیالی آن هلال آسمان سیرم که می‌سوزد نفس خورشید تابان در رکاب من به دست داد خواهان از مروت می‌دهم دامن وگرنه پاک چون صبح است با عالم حساب من همان از شرمساری می‌کشم خط بر زمین صائب اگر چه گشت عالمگیر افکار صواب من