صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۲۲۳

خدایا قطره‌ام را شورش دریا کرامت کن دل خون گشته و مژگان خونپالا کرامت کن نمی‌گردانی از من راه اگر سیل ملامت را کف خاک مرا پیشانی صحرا کرامت کن جنون من به داغ ریزه انجم نمی‌سازد مرا چون مهر یک داغ جهان آرا کرامت کن دل مینای می‌را می‌کند جام نگون خالی دل پر خون چو دادی، چشم خونپالا کرامت کن درین وحشت سرا تا کی اسیر آب و گل باشم؟ مرا راهی به سوی عالم بالا کرامت کن به گرداب بلا انداختی چون کشتی ما را لبی خشک از شکایت چون لب دریا کرامت کن مرا هر روز چون خورشید قرصی در کنار افکن نمی‌گویم به من رزق مرا یکجا کرامت کن ز سودای محبت هیچ کس نقصان نمی‌بیند دل و دستی مرا یارب درین سودا کرامت کن نظر بینا چو شد خضرست هر گرد سبکسیری من گم کرده ره را دیده بینا کرامت کن دل خود می‌خورد سیلاب چون جایی گره گردد زبان شکوه‌ام را قوت انشا کرامت کن حضور گلشن جنت به زاهد باد ارزانی مرا یک گل زمین از ساحت دلها کرامت کن دو شاهد چون دو بال و پر بود شهباز معنی را زبان آتشین دادی، ید بیضا کرامت کن بهار طبع صائب فکر جوش تازه‌ای دارد نسیم گلستانش را دم عیسی کرامت کن