صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۲۲۴

برآورد از نهادت گرد عصیان، گریه‌ای سر کن اگر دل را نسازی آب، باری دیده‌ای‌تر کن ز غفلت چند خواهی روز را شب کردای غافل؟ شبی را هم ز آه آتشین روز منور کن نسازی گر دهانی را چو نخل بارور شیرین خنک از سایه دلها را چو بید سایه گستر کن سفیدی می‌کند راه فنا از هر سر مویت درین وحشت سرا تا پای داری راه را سر کن به نعل واژگون از راهزن ایمن شود رهرو چو دل را ساده کردی خانه خود را مصور کن به شیرینی توان بستن لب بیهوده گویان را ز هر کس بشنوی تلخی، دهانش پر ز شکر کن هلالی کرد چشم شور، مه را در تمامی‌ها درین عبرت سرا پهلوی چرب خویش لاغر کن ترا چون خاک خواهد بود آخر بستر و بالین در ایام حیات از خاک هم بالین و بستر کن نصیحت کی اثر در سنگ خارا می‌کند صائب؟ برای این گرانخوابان برو افسانه‌ای سر کن