صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۲۲۲

سفر نزدیک شد، فکر اقامت را ز سر وا کن مهیای وداع آشیان شو، بال و پر وا کن ندارد سیل بی‌زنهار رحمت بر گرانخوابان ز پای خویش این بند گران را پیشتر وا کن وداع برگ هستی را به ایام خزان مفکن چو گل در نوبهار این سست پیمان را ز سر وا کن ترا آسوده آب و دانه در کنج قفس دارد ز آب و دانه بگذر، این گره از بال و پر وا کن به مستی مگذران چون بلبل ایام بهاران را چو گل گوشی درین بستان به تحقیق خبر وا کن نه‌ای از لاله کمتر در ریاض دردمندی‌ها گریبانی به داغ سینه سوزای بی‌جگر وا کن به سرو و بید دامن باز کردن بی‌ثمر باشد اگر وا می‌کنی دامن، به نخل خوش ثمر وا کن اگر چون نیشکر سنگین دلان پامال سازندت تو از هر بند انگشتی سر تنگ شکر وا کن نمی‌خواهد بصیرت وحشت از دنیای بی‌حاصل نداری گر دل بیدار، چشمی چون شرر وا کن به راه پر خطر دامان کوشش از میان بگشا به منزل چون رسی بند قبا بگشا، کمر وا کن نداری چون صدف گر صبر صائب بر تهیدستی لب دریوزه پیش مردم والاگهر وا کن