صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۲۱۴

مروت نیست می‌در پرده، ای رعنا رسانیدن به یاران خون خوراندن، باده را تنها رسانیدن خرابات جهان خالی شد از خونابه آشامان می‌یک بزم می‌باید مرا تنها رسانیدن به کاوش نیست حاجت چشمه دریا دل ما را ندارد حاصلی ناخن به داغ ما رسانیدن شرار از سنگ تا آمد برون پروازش آخر شد چه بال و پر توان در سینه خارا رسانیدن؟ ز دوری گشت سیل نوبهاران خرج راه اینجا که خواهد قطره ما را به آن دریا رسانیدن؟ چه حاصل جز خجالت داد پیش آن قد رعنا؟ بس است‌ای باغبان سرو سهی بالا رسانیدن اگر در بال همت نارسایی نیست چون شبنم توان خود را به خورشید جهان آرا رسانیدن نیارد مرغ پر زد در هوا از گرمی خویش به آن ظالم که خواهد نامه ما را رسانیدن؟ به اندک فرصتی از هم خیالان پیش می‌افتد تواند هر که صائب پیش مصرع را رسانیدن