صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۲۱۳

به دامن برگ عیش از داغ پنهان می‌توان چیدن گل از گلهای خوشبو در گریبان می‌توان چیدن اگر خود را توانی همچو شبنم صاف گرداندن به چشم پاک گل‌ها زین گلستان می‌توان چیدن حجابی نیست غیر از خیرگی گلزار عصمت را به چشم بسته گل از روی جانان می‌توان چیدن نظر گر بر جمال کعبه باشد رهنوردان را گل بی‌خار از خار مغیلان می‌توان چیدن ز خار بی‌گل این باغ دشوارست دل کندن وگرنه از گل بی‌خار، دامان می‌توان چیدن همین اشکی است کز حسرت به گرد چشم می‌گردد گلی کز دیدن خورشید تابان می‌توان چیدن توانی گر به آب حلم کشتن خشم را در دل گل از آتش چو ابراهیم آسان می‌توان چیدن گلی در راه یاران گر ز بی‌برگی نیفشانی به عذر آن خس وخاری به مژگان می‌توان چیدن همین برچیدن دامن بود از راه آگاهی گلی کز من صحرای امکان می‌توان چیدن گذشت از دل شبی دامن کشان زلف دراز او هنوز از دود تلخ آه، ریحان می‌توان چیدن درین عبرت سرا گر چشم عبرت بین ترا باشد ز خاک راه گوهرهای غلطان می‌توان چیدن اگر از رنگ و بو صائب بپوشی دیده ظاهر در ایام خزان گل از گلستان می‌توان چیدن