صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۲۱۲

مروت نیست گل از بوستان پیش از سحر چیدن بساط خرمی و عیش را ناچیده برچیدن ز روی گلرخان قانع ز گل چیدن به دیدن شو که گردد خارخار حرص بیش از بیشتر چیدن اگر از دردمندی‌ها شوی باریک، بی‌زحمت گل بی‌خار چون رگ می‌توان از نیشتر چیدن زمین گیر وطن قدر سبکباری نمی‌داند ز بی‌برگ و نوایی می‌توان گل در سفر چیدن چه خونها می‌کند در دل خس و خار علایق را ز گلزار جهان دامان خود چون سرو برچیدن مکش با گریه مستانه در پرداز دل زحمت که بیکارست خار و خس ز راه سیل برچیدن مجو صبر از دل دیوانه در هنگامه طفلان که تلخی دیده دست و پا کند گم در ثمر چیدن ز حیرانی مسخر کرد شبنم گلعذاران را به دست بسته اینجا می‌توان گل بیشتر چیدن ز غفلت پهن کردم در ره سیل فنا صائب بساطی را که می‌بایست ناافکنده بر چیدن