صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۲۱۱

مروت نیست جرم بوسه دزدان را نبخشیدن که بس باشد قصاص این گناه سهل، لرزیدن مرا زان قد موزون نیست جز خمیازه خشکی خنک آبی که بتواند به پای سرو غلطیدن بهار خنده را در آستین چون غنچه پنهان کن که می‌شوید رخ گل را به خون بی‌پرده خندیدن ز شبنم چهره پوشیدن رویان رنگ می‌بازد به هر تردامنی چون گل مناسب نیست جوشیدن به از گرد یتیمی دایه گوهر را نمی‌باشد خط نورسته را ظلم است ازان عارض تراشیدن ندارم محرمی چون کوهکن تا در دل گویم ز سنگ خاره می‌باید مرا آدم تراشیدن ز غفلت در گذر تا دامن منزل به دست آری که گردد ره دو چندان از میان راه خوابیدن گران کردن مروت نیست بار ناتوانان را نمی‌باید ز بیمار گران احوال پرسیدن ز غفلت پیرو طول امل را نیست دلگیری ره خوابیده را سیری نمی‌باشد ز خوابیدن مپیچ‌ای بی‌جگر زنهار از تیغ شهادت سر نفس در زیر آب زندگی ظلم است دزدیدن نگردد خارخار حرص کم از جمع سیم و زر تهی چشم فزاید دام را از دانه پاشیدن به دل خوردن درین بستانسرا صائب قناعت کن که روی مرغ را بر خاک مالد دانه برچیدن