صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۲۱۰

ندارد حاصلی چون زاهدان خشک لرزیدن می‌خونگرم باید در هوای سرد نوشیدن قدح خوب است چندانی که باشد کار با مینا به کشتی در کنار بحر باید باده نوشیدن! درین گلشن که دارد آب و رنگش نعل در آتش چو داغ لاله می‌باید به برگ عیش چسبیدن مده در مستی از کف رشته اشک ندامت را که گمراهی ندارد در میان راه خوابیدن مکن‌ای تازه خط با خاکساران سرکشی چندین که بر خطهای‌تر رسم است خاک خشک پاشیدن نباشد دانه را دارالامانی بهتر از خرمن ز بیم داس خواهی تا به کی چون خوشه لرزیدن؟ چه می‌پرسی ز من کیفیت حسن بهاران را؟ که چون نرگس سر آمد، عمر من در چشم مالیدن مده زحمت به دیدن‌های پی در پی عزیزان را که دیدن‌های رسمی نیست جز تکلیف وادیدن دل روشن ندارد روزیی غیر از پشیمانی که دارد زندگانی شمع از انگشت خاییدن مرا از منزل مقصود دور انداخت خودداری ندانستم که کوته می‌شود این ره به لغزیدن به دیدن درد بی‌پایان من ظاهر نمی‌گردد که با میزان میسر نیست کوه قاف سنجیدن به اوراق خزان شیرازه بستن نیست بینایی بساط عمر را ناچیده می‌بایست برچیدن به نالیدن سرآمد گر چه عمرم، خجلتی دارم که از من فوت شد در تنگنای بیضه نالیدن ز چشم شرمگین دلبران ایمن مشو صائب که شاهین مشق خونخواری کند در چشم پوشیدن