صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۲۱۵

چه عاجز مانده‌ای، دامان همت بر کمر می‌زن برون از پرده افلاک چون آه سحر می‌زن مکن لنگر چو داغ لاله یک جا از گرانجانی چو شبنم هر سحرگه خیمه در جای دگر می‌زن نباشد لشکر خواب گران را تاب فریادی به هویی عالم آسوده را بر یکدگر می‌زن بیفشان آستین بر حاصل این باغ پر آفت دگر چون سرو دست بی‌نیازی بر کمر می‌زن مکن از حرص بر خود زندگی را تلخ چون موران بکش سر در گریبان، غوطه در بحر شکر می‌زن سواد عشق در زیر نگین آسان نمی‌آید چو داغ لاله چندی کاسه در خون جگر می‌زن اگر چون مرغ نوپرواز کوتاه است پروازت پر و بالی به کنج آشیان بر یکدگر می‌زن تو کز اندیشه دام و قفس بر خویش می‌لرزی به کنج آشیان بنشین، گره بر بال وپر می‌زن چه باشد قطره آبی که نتوان دست ازان شستن؟ هم از گرد یتیمی خاک در چشم گهر می‌زن نثار تازه رویان ساز نقد وقت را صائب در ایام بهاران از زمین چون دانه سر می‌زن