صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۲۰۷

میسر نیست با هوش وخرد بی‌دردسر بودن گوارا می‌کند وضع جهان را بی‌خبر بودن نباشد بر دلم چون سرو از بی‌حاصلی باری که دارد حاصلی چون تازه رویی بی‌ثمر بودن قناعت با در دل کن ازین درهای بی‌حاصل که باشد زرد روی آفتاب از در به در بودن ز فیض جام در دورست ذکر خیر جم دایم نباید در جهان آفرینش بی‌اثر بودن شد از تسلیم بر من تنگنای چرخ گلزاری که گردد بیضه مهد راحت از بی‌بال و پر بودن به جامی دستگیری کن من افتاده را ساقی که دستم چون سبو گردید خشک از زیر سر بودن ز سنگ کودکان بر دل غباری نیست مجنون را که خندان است کبک مست از کوه و کمر بودن بر آتش می‌زنم چون شمع بهر چشم‌تر خود را که در دل می‌خلد چون خار بی‌مژگان‌تر بودن به مقدار گرانی غوطه در گل می‌زند لنگر که گردد قطره دور از قرب دریا از گهر بودن جگردارانه سر کن راه صحرای طلب صائب که کام شیر گردد نقش پا از بی‌جگر بودن