صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۲۰۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
جدا شو از دو عالم تا توانی با خدا بودن که دارد دردسر بسیار، با خلق آشنا بودن بکش در زندگی مردانه جام نیستی بر سر که باشد در بلا بودن، به از بیم بلا بودن دم تیغ قضا از چین ابرو برنمی گردد ندارد حاصلی دلگیر از حکم قضا بودن ثمرهای گرامی در بهشت جاودان دارد درین بستانسرا یک چند بیبرگ و نوا بودن به سیم قلب باشد ماه کنعان را خریداری به امید غنای جاودان چندی گدا بودن ز طوفان حوادث لنگر تمکین مده از کف که دریا میکند دل را به تلخیها رضا بودن میاور رو به مردم تا نگردانند رو از تو که باشد بر خلایق پشت کردن مقتدا بودن چو پل از بردباری بگذران تقصیر خلق از خود نباید تند چون سیلاب با قد دو تا بودن تمنا را ز دل، چون سگ ز مسجد، دور میسازی اگر دانی چه مطلب هاست در بیمدعا بودن سواد فقر میبخشد حیات جاودان صائب درین ظلمت نباید غافل از آب بقا بودن