صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۲۰۸

میسر نیست بی‌ابر تنک خورشید را دیدن ازان رخسار در ایام خط گل می‌توان چیدن گشودم بی‌تأمل دیده بر دنیا، ندانستم که دیدن‌های رسمی دارد از دنبال وادیدن جواهر سرمه بینش بود ارباب دولت را ز جرم زیردستان از تحمل چشم پوشیدن به شکر این که داری چون سلیمان دست بر خاتم نمی‌باید گناه مور بر انگشت پیچیدن چو دندان ریخت، دندان طمع از زندگی بر کن که بازی را به آخر می‌رساند مهره برچیدن ز جمعیت پریشان گردد اوراق حواس من بود سی پاره را شیرازه از هنگامه پاشیدن ز غفلت بر حیات خویش می‌لرزی، ازین غافل که گردد زندگانی شمع را کوته ز لرزیدن چرا آلوده کذب و خیانت می‌کنی خود را؟ چو بیش و کم نمی‌گردد حیات از سال دزدیدن نمی‌دانند قدر گفتگوی عشق بی‌دردان چه لازم در زمین شور صائب دانه پاشیدن؟