صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۲۰۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
به حسن خلق دلها را مسخر میتوان کردن به این عنبر دو عالم را معطر میتوان کردن به خون خوردن اگر قانع شوی از نعمت الوان چه خونها در دل این چرخ اخضر میتوان کردن تو از بیم حساب امروز خود را میکنی فردا وگرنه هر نفس را صبح محشر میتوان کردن اگر از خامشی مهر سلیمانی به دست آری پریزادان معنی را مسخر میتوان کردن اگر دست از عنان اختیار خویش برداری چو ماهی بحر را بالین و بستر میتوان کردن اگر از سیلی دریا نتابی روی چون عنبر چه محفلها به بوی خوش معنبر میتوان کردن مجال گفتگو از پیچ و تاب فکر اگر باشد زبان بازی به خنجر همچو جوهر میتوان کردن اگر از تهمت خامی نیندیشد سپند ما به دود آه، خون در چشم مجمر میتوان کردن کهن دولت به اقبال جوانان برنمی آید قیاس از حال دارا و سکندر میتوان کردن اگر در دعوی آزادگی ثابت قدم باشی به زیر بار دل رقص صنوبر میتوان کردن پشیمانی ندارد در سخن از پای افتادن به مژگان چون قلم این راه را سر میتوان کردن مشو قانع به یک پیمانه از خون حلال ما لبی شیرین ازین قند مکرر میتوان کردن نسازی چون قلم گر زندگی صرف سخن صائب چو طوطی صفحه آیینه از بر میتوان کردن