صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۲۰۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ز درد و داغ دل را نیک محضر میتوان کردن به چاکی ینه را صحرای محشر میتوان کردن ز غفلت روی دست فربهی خوردم، ندانستم که حصن عافیت پهلوی لاغر میتوان کردن صنوبروار اگر از میوه شیرین تهیدستی به روی تازه دلها را مسخر میتوان کردن نداری رنگ و بویی گر درین گلشن ز بیبرگی به خلق خوش جهانی را معطر میتوان کردن به این گرمی که من در جستجوی او کمر بستم چراغ کشتهام از نقش پا بر میتوان کردن ترا اندیشه فردا رسد امروز در خاطر اگر امروز را فردای محشر میتوان کردن به افسون در دل سخت توره کردن بود مشکل وگرنه رخنه در سد سکندر میتوان کردن سخن کش مهر لب گشته است صائب حرف را، ورنه سخن کش گر به دست افتد سخن سر میتوان کردن