صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۱۹۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
عنان مصلحت در عشق میباید رها کردن ندارد حاصلی در بحر بیساحل شنا کردن ندارد حلقهای جز نعل وارون محمل لیلی نباید گوشای مجنون به آواز درا کردن کمان کن قامت چون تیر را در قبضه طاعت کز این صیقل توان آیینه دل را جلا کردن به هم پیوسته گردد چون شرر آغاز و انجامت توانی خرده جان را به رغبت گر فدا کردن کمان شکوه چون حلاج چند از دار زه سازی؟ به حرف حق نمیبایست خود را آشنا کردن ز شکر خواب گردد تنگ شکر جامه خوابت توانی بستر خود را اگر از بوریا کردن ز دستت بیطلب دادن به سایل چون نمیآید نباید روی خود را تلخ از ابرام گدا کردن مشو غافل ز پاس وقت اگر از دور بینایی که چون شد فوت، نتوان این عبادت را قضا کردن نصیحت بشنوای زاهد، فرود آ از سر منبر برای روی مردم پشت نتوان بر خدا کردن به منبر بهر تسخیر خلایق حرف حق گفتن بود رفتن به بام کعبه در کسب هوا کردن مرو از ره برون صائب به حرف پوچ شیادان که بیمغزی است از هر چوب بیمغزی عصا کردن