صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۱۹۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
چو نتوان بر کنار افتاد با بحر از شنا کردن کمر چون موج باید در میان بحر وا کردن ز یک حرف سبک صد کوه تمکین رنگ میبازد نسیمی میتواند بحر را بیدست و پا کردن ندارد مغز هستی مزرع بیحاصل امکان برای کاه نتوان چهره را چون کهربا کردن برای عالم باطل ز حق نتوان شدن غافل به سیم قلب نتوان دامن یوسف رها کردن ز حق جو آنچه میجویی، که تا فرمان حق نبود نیاید از سلیمان حاجت موری روا کردن حباب از ترکتاز موج بیجا شکوهای دارد نبایستی از اول خانه از دریا جدا کردن گرانی از حباب ما مباد آن بحر گوهر را که سیر عالمی داریم در هر چشم وا کردن به عالم صلح باید کرد، اگر نه هر کجا باشی نمیباید سلاح جنگ را از خود جدا کردن دلا ترک هوا کن قرب حق گر آرزو داری که دور افتد حباب از بحر، از کسب هوا کردن به جامی دستگیری کن (مرا) ای عشق بیپروا که نتوان زندگی زین بیش در بند حیا کردن به تدبیر خرد تا میتوانی دست و پایی زن که نتوان بر کنار آمد ز دریا بیشنا کردن ز لذتهای عالم میکند بیگناه عارف را به خاطر معنی بیگانه (ای) را آشنا کردن سزای توستای گل این جراحتهای پی در پی نبایستی به روی خود زبان خار وا کردن شدم بیذوق تا آمد خدنگم بر نشان صائب تغافل بر هدف بایست چون تیر خطا کردن