صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۱۹۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
به تدبیر خرد سر پنجه نتوان با قضا کردن درین دریا به دست بسته میباید شنا کردن دل غمگین به زور اشک هیهات است بگشاید به دندان گهر نتوان گره از رشته وا کردن ز خودداری به دست و پا ره نزدیک میپیچد عنان چون موج میباید درین دریا رها کردن نکردی سجدهای ز اخلاص تا افراختی قامت به بام کعبه عمرت رفت در کسب هوا کردن نگردیده است تا پوچ از هوای نفس دل در تن به آه این دانه را از کاه میباید جدا کردن ز دیوار زمین گیر قناعت سایهای خوش کن که خواب امن نتوان در ته بال هما کردن چو میدانی گواه از خانه دارد دست و پای تو کمال کوته اندیشی است دست از پا خطا کردن ز خواهشهای بیجا گر نهای شرمنده و نادم چه داری دست پیش روی خود وقت دعا کردن؟ بود چون سرو دایم نوبهارش بیخزان صائب تواند هر که با یک جامه چون سرو اکتفا کردن