صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۱۹۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
به جان دشوار ازان باشد گرانی از جهان بردن که گرد راه میباید به رسم ارمغان بردن دل روشن نمیباید به بزم زاهدان بردن ندارد حاصلی آیینه پیش زنگیان بردن به زخم خاری از گل قانعمای بوستان پیرا مروت نیست دامان تهی از گلستان بردن دل بیغم نمیآید به کار عاشقان، ورنه به جامی زنگ چندین ساله از دل میتوان بردن مرا از نارساییهای طالع در چنین فصلی ز بیبال و پری باید بسر در آشیان بردن ز عریانی است مجنون مرا این غم که نتواند به دامن سنگ از صحرا برای کودکان بردن نشد چون شانه از زلفش نصیبم جز سیه روزی مرا دست تهی میباید از هندوستان بردن ز بیدردی مگر بندند چشم عندلیبان را وگرنه سخت بیرحمی است گل از گلستان بردن توان از سنگ رگ چون مو برآورد از خمیر آسان ولی سخت است از خوان لئیمان استخوان بردن تو دور افتادهای از وادی وحدت، نمیدانی که فیض کعبه از سنگ نشان هم میتوان بردن چو یار آمد زمین بوسیدم از عالم بدر رفتم که خجلت بر کریمان مشکل است از میهمان بردن ز رفتن خرده جان را که مانع میتواند شد؟ روانی را میسر نیست از ریگ روان بردن بجان آورد مجنون مرا زخم زبان صائب به کام شیر میباید پناه از دشمنان بردن نمیسوزد زبان را گر چه صائب گفتن آتش نمیباید به جرأت نام عاشق بر زبان بردن ازان قانع به غربت از وطن گردیدهام صائب که گرد راه میباید به رسم ارمغان بردن