صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۱۹۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
سرشک تلخ را مشک بود صاحب اثر کردن وگرنه سهل باشد آب شیرین را گهر کردن پر تیر تو میریزد به خاکای شمع بیپروا ندارد صرفهای پروانه را بیبال و پر کردن چنان خود را درین دریای پر شور سبک کردم که چون کف میتوانم کشتی از موج خطر کردن ستم بر زیر دستان نیست از مردانگی، ورنه به آهی میتوانم چرخ را زیر و زبر کردن مرا بر دل غباری نیست از خاک فراموشان که بیمانع در آنجا میتوان خاکی به سر کردن ز جمعیت بود دشوار دل برداشتن، ورنه چو تیر آسان بود از خانه خاکی سفر کردن شود همدست با فرهاد چون عشق قوی بازو تواند دست جرأت بیستون را در کمر کردن شرر خرج هوا گردید تا شد جلوه گاه صاب به بال سنگ و آهن تا کجا بتوان سفر کردن؟