صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۱۹۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
به امید اقامت دل به اسباب جهان بستن بود شیرازه از غفلت به اوراق خزان بستن به خودسازی قناعت از بهار و زندگانی کن مکن در فصل گل اوقات صرف آشیان بستن منه بر عالم افسرده، دل از کوته اندیشی که هست از خامکاری در تنور سرد نان بستن مشو با قامت خم حلقه درگاه، دونان را که در بحر کمان باید توجه بر نشان بستن ندارد ناله و فریاد با دلبستگی سودی نمیبایست خود را چون جرس بر کاروان بستن خموشی سرمه کوه بلند آواز میگردد به لب بستن توان بیهوده گویان را زبان بستن ندارد از مروت بحر آبی در جگر، ورنه صدف را میتوان با قطره چندی دهان بستن مروت نیست از داغ یتیمی سوختن گل را به آهی ورنه نخل باغبان را میتوان بستن به همراهان پا در گل ناستد عمر کم فرصت در اثنای دمیدن همچو نی باید میان بستن مزن چین بر جبین وقت نزول در دو غم صائب که عیب است از کریمان در به روی میهمان بستن