صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۱۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ز درد و داغ محبت سرشتهاند مرا در آفتاب قیامت برشتهاند مرا دل از مشاهده من کباب میگردد به آب چشم یتیمان سرشتهاند مرا فنای من به نسیم بهانهای بندست به خاک با سر ناخن نوشتهاند مرا چگونه سبز شود دانهام، که لاله رخان به روی گرم، مکرر برشتهاند مرا ز من به نکته رنگین چو لاله قانع شو که از برای درودن نکشتهاند مرا به کار بخیه زخمی نیامدم هرگز ازین چه سود که هموار رشتهاند مرا؟ غنیمت است که کارآگهان عالم غیب به حال خویش چو صائب نهشتهاند مرا