صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۱۹۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ز دام نوخطان مشکل بود دل را رها گشتن ز لفظ تازه دشوارست معنی را جدا گشتن گل این باغ، آغوش از لطافت برنمی دارد به بوی پیرهن باید تسلی چون صبا گشتن ز قرب گل به اندک فرصتی دلسرد شد شبنم ندارد حاصلی با بیوفایان آشنا گشتن رسیده است آفتابت بر لب بام از غبار خط دگر کیای ستمگر مهربان خواهی به ما گشتن؟ وصال شسته رویان گریهها در آستین دارد به گل پیراهنان چسبان نباید چون قبا گشتن پر کاهی است دنیا در نظر آزادمردان را به تحصیلش نمییابد سبک چون کهربا گشتن نمیدانی چه شکر خوابها در چاشنی داری به نقش خشک قانع از شکر چون بوریا گشتن اگر با استخوان از سفره قسمت شوی قانع عزیز اهل دولت میتوانی چون هما گشتن متاب از سختی ایام رو گر بینشی داری که فرض عین باشد در ره او توتیا گشتن چه آسوده است صائب از تردد چشم قربانی درین محفل به حیرت میتوان بیمدعا گشتن