صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۱۸۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
از حجاب عشق محرومم ز رخساری چنین دست خالی میروم بیرون ز گلزاری چنین سجده میآرند خورشید و مه و انجم ترا قسمت یوسف نشد در خواب، بازاری چنین خانه چشمش به آب زندگانی میرسد هر که دارد در نظر خورشید رخسای چنین حلقه زلفش مرا از کفر و دین بیگانه کرد گر کمر بندد کسی، باری به زناری چنین بیدل دین کرد خال زیر زلف او مرا در کمین کس مباد دزد عیاری چنین گوشها گنجینه گوهر شد از گفتار تو کس ندارد یاد یاقوت گهرباری چنین دیده قربانیان میگشت طوق قمریان سرو بستانی اگر میداشت رفتاری چنین برندارد گوشه چشمش سر از دنبال من از خدا میخواستم عاشق نگهداری چنین پرسش اغیار شیین کرد بر من مرگ را بدتر از صد دشمن جانی است غمخواری چنین سبزه خط برنمی گرداند از شمشیر روی بود این آیینه را در کار زنگاری چنین دل نگیرد یک نفس در سینه تنگم قرار عالم امکان ندارد خانه بیزاری چنین دامن صحرا چراغان شد ز نقش پای من وادی مجنون ندارد گرم رفتاری چنین کرد دلسرد از دو عالم داغ عشق او مرا بهتر از صد گنج قارون است دیناری چنین دار و گیر عقل بر من زندگی را تلخ ساخت بدترست از لشکر بیگانه سرداری چنین عشق بر من دردمندی را گوارا کرده است چون شود به، هر که را باشد پرستاری چنین؟ تا گشودم چشم، رفت از کف دل آزادهام کی به همره باز میماند سبکباری چنین؟ نور از آیینه میبارد سکندر را به خاک از حیات جاودان کم نیست آثاری چنین سایه طول امل آزادگان را میگزد وای بر آن کس که دارد در بغل ماری چنین از سر پر شور من کان ملاحت شد زمین توشهای بر دار بیدرد از نمکزاری چنین روزگاری بود برگ گفتگو صائب نداشت از نسیمی بر رخش بشکفت گلزاری چنین