صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۱۸۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
میکشد دامن چو زلف سرکش او بر زمین مینهد در چین ز غیرت ناف و آهو بر زمین گل چه حد دارد تواند چهره شد با عارضش؟ آن که مالید آفتاب و ماه را رو بر زمین خفتگان خاک را صبح قیامت میشود سایه هر جا افکند آن قد دلجو بر زمین خوشه چینان خوشه پروین به دامن میبرند هر کجا ریزد عرق از چهره او بر زمین پنجه خورشید میگردد گریبانگیر خاک پای خود هر جا گذارد آن پریرو بر زمین پاک میسازد ز دین و دل بساط خاک را چون کشد دامان ناز آن عنبرین مو بر زمین پشت دست عجز، ماه عید با آن سرکشی میگذارد پیش طاق آن دو ابرو بر زمین تا دکان حسن او شد باز در مصر وجود از کسادی میزند یوسف ترازو بر زمین من کیم تا آرزوی خواب آسایش کنم؟ آسمان نگذاشت در جایی که پهلو برزمین کی مربع مینشیند در صف دانشوران؟ پیش استاد آن که ننشیند دو زانو بر زمین غوطه زد در خاک تا تیر هوایی شد بلند سرکشان را زود میمالد فلک رو بر زمین در برومندی نسازد هر که دلها را خنک میکند صائب گرانی سایه او بر زمین