صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۱۵۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
کی سخن خام از لب فرزانه میآید برون؟ باده چون شد پخته از میخانه میآید برون از زبان خامه من لفظهای آشنا در لباس معنی بیگانه میآید برون دانه دل را تو پامال علایق کردهای ورنه خرمنها ازین یک دانه میآید برون ناله ناقوس دارد هر سر مو بر تنم این سزای آن که از بتخانه میآید برون در شبستان که بوده است و کجا میخورده است؟ آفتاب امروز خوش مستانه میآید برون عالمی از داغ عالمسوز ما در آتشند دود شمع ما ز صد کاشانه میآید برون کعبه گر آید به استقبال من پر دور نیست دود شمع ما ز صد کاشانه میآید برون میتند گرد دهانش همچو خط عنبرین هر حدیثی کز لب جانانه میآید برون گرد هستی در حریم پاکبازان توتیاست دست خالی سیل ازین ویرانه میآید برون جامه فانوس میگردد ز غیرت شمع را لالهای کز تربت پروانه میآید برون در سواد خامه من گفتگوی سهل نیست زین نیستان نعره شیرانه میآید برون هر کسی در عالم خود شهریار عالم است وای بر جغدی که از ویرانه میآید برون نفس را مگذار پا از حد خود بیرون نهد میشود گم طفل چون از خانه میآید برون میشود صائب ز بیتابی دل غواص آب از صدف تا گوهر یکدانه میآید برون