صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۱۵۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
از تن خاکی دل صد پاره میآید برون این شرر آخر ز سنگ خاره میآید برون نیست از بخت سیه دلهای روشن را غبار روشن از خاکستر آتشپاره میآید برون دل مخور ز اندیشه روزی که گندم از زمین سینه چاک از شوق روزی خواره میآید برون غنچه چون گل شد، ز حفظ بوی خود عاجز شود آه بیتاب از دل صد پاره میآید برون زان دل سنگین اگر جویم ترحم دور نیست مومیایی هم ز سنگ خاره میآید برون میشود در بیکسی این چشمه رحمت روان شیرکی ز انگشت در گهواره میآید برون؟ چون حبابی میتواند بحر را در بر کشید؟ از تماشای تو کی نظاره میآید برون؟ میدهم تصدیع صائب چاره جویان را عبث از علاج درد من کی چاره میآید برون؟