صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۱۴۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
آه حسرت از دل پیران جهد بیاختیار تیر صائب زین کمان بیزور میآید برون مو اگر از کاسه فغفور میآید برون باد نخوت از سر مغرور میآید برون رحم ازین دلهای سنگین هم تراوش میکند اشک اگر از دیدههای کور میآید برون حد شرعی مست بیحد را نمیآرد به هوش دار کی از عهده منصور میآید برون؟ گفتگوی راست روشن میکند آفاق را از دهان صبح صادق نور میآید برون پرده عیب کسان را هر که اینجا میدرد بیکفن در روز حشر از گور میآید برون نیست حرف عشق را تأثیر در افسردگان بینمک ماهی ز بحر شور میآید برون در دل من کرد حشر آرزو آن خط سبز از زمین در نوبهاران مور میآید برون شرم عشق پاک در خلوت یکی گردد هزار از حریم وصل دل مهجور میآید برون حرص مردم در کهنسالی دو بالا میشود بال و پر وقت رحیل از مور میآید برون