صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۱۴۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
پای ما تا از گل تعمیر میآید برون جوی خون از پنجه تدبیر میآید برون نیست مهر مادری در طینت گردون، چرا صبح را بیخود ز پستان شیر میآید برون؟ تا کند دیوانهای را در محبت پایدار خون ز چشم حلقه زنجیر میآید برون میجهد از سینه پر ناوک من آه گرم زین نیستان عاقبت این شیر میآید برون ابر رحمت سایه اندازد اگر بر خاک ما تا قیامت سبزه شمشیر میآید برون هر کجا تدبیر میچیند بساط مصلحت از کمین بازیچه تقدیر میآید برون آنچه من از شکوه در دل بر سر هم چیدهام کی زبان از عهده تقریر میآید برون؟ میکند آواره یک کج بحث چندین راست را یک کمان از عهده صد تیر میآید برون خامه جان بخش صائب چون شود صورت نگار آب خضر از چشمه تصویر میآید برون