صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۱۴۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
غم کجا از سینه بیغمخوار میآید برون؟ کی به پای خویش از پاخار میآید برون؟ عندلیبی را که سر در زیر بال خود کشید برگ عیش از غنچه منقار میآید برون قانع از دریای پر گوهر به کف گردیده است هر که از میخانه با دستار میآید برون بر ندارد چهره زرد از رکاب کهربا برگ کاهی کز ته دیوار میآید برون میکند آهستگی کوته زبان خصم را با نمد دندان ز کام مار میآید برون میکشد از دلخراشان حیف خود را انتقام کوهکن کی سالم از کهسار میآید برون؟ خوشه را از هم جدا چون دانه سازد راه تنگ یک سخن زان لب به چندین بار میآید برون! خون گل از خار دارد تیغها زیر سپر دست گلچین زخمی از گلزار میآید برون صحبت تردامنان در حسن نگذارد صفا با چه رو آیینه از زنگار میآید برون؟ در گل چسبنده تن، پای خواب آلودگان میرود آسان ولی دشوار میآید برون خط ز هم میپاشد آخر زلف عنبربار را از نیام این تیغ جوهردار میآید برون مرغ زیرک کم فتد در حلقه دامی دو بار برنگردد نغمهای کز تار میآید برون آه ما صائب نماند تا قیامت در جگر از نیام این تیغ بیزنهار میآید برون