صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۱۴۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
آه کی از جان دردآلود میآید برون کز خس و خاشاک هستی دود میآید برون سوخت خونم در رگ و پی بس که از سودا چو شمع گر زنی نشتر به دستم، دود میآید برون چون خلیل آن را که حفظ حق هواداری کند تازه وتر ز آتش نمرود میآید برون نیست بیآه ندامت سینه تردامنان بیشتر از هیزمتر دود میآید برون شمع رخسار تو از بس پرده سوز افتاده است پرتوش از روزن مسدود میآید برون نیست تنها مشرق آه ندامت لب مرا کز سراپایم چو مجمر دود میآید برون پرده خواب است از رفتار مانع پای را چون نگه زان چشم خواب آلود میآید برون؟ دامن دشت جنون را گردبادی میشود آهم از دل بس که گردآلود میآید برون سرمه کن شبهای هجران را کز این ابر سیاه عاقبت آن اختر مسعود میآید برون از هزاران بنده مقبل، یکی همچون ایاز نیک بخت و عاقبت محمود میآید برون مشرق آن ماه تابان است دلهای دو نیم زین صدف آن گوهر مقصود میآید برون صائب از ریزش پریشانی نمیبیند کریم زر چو گل از دست اهل جود میآید برون