صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۱۳۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
حرف پوچی کز دهان اهل لاف آید برون تیغ چو بینی است کز جهل از غلاف آید برون جان قدسی روز خوش در پیکر خاکی ندید این سزای آن پری کز کوه قاف آید برون عیش صافی در بساط گردش افلاک نیست چون میاز مینای بر هم خورده صاف آید برون؟ چون هنر کامل شود خود میشود غماز خود خون چو گردد مشک، آهو را ز ناف آید برون آن نگاه شرمگین نگذاشت جان در هیچ کس آه ازان روزی که این تیغ از غلاف آید برون در غریبی میشود رنگین سخن بیش از وطن سرخ رو گردد چو شمشیر از غلاف آید برون بیتوقف واصل دریای رحمت میشود از تن خاکی روان هر که صاف آید برون