صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۱۳۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
دل چو گردد صاف آن مه بیحجاب آید برون صبح چون گردید روشن، آفتاب آید برون میجهد آتش چو شمع از دیده گریان من هیچ کس نشنیده است آتش ز آب آید برون بیدهن شو تا غم روزی نباید خوردنت کوزه لب بسته از خم پر شراب آید برون گریه چندین عقده مشکل به کار دل فزود از نزول قطره از دریا حباب آید برون موج بیآرام باشد بحر تا در شورش است نبض عاشق چون به مرگ از اضطراب آید برون؟ محو گردد در فروغ عشق، عقل خیره سر دزد در کنجی خزد چون ماهتاب آید برون تا نسوزی چرخ را صائب ز آه آتشین آفتاب دل محال است از حجاب آید برون