صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۱۳۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
شمع را شب تیغ روشن از نیام آید برون از سیاهی اختر پروانه شام آید برون حسن کامل میشود در پرده شرم و حیا از ته این ابر ماه نو تمام آید برون سبزه میآید به دشواری برون از زیر سنگ خط به تمکین زان لب یاقوت فام آید برون میشود از آفتاب تند محشر خامسوز از تنور خاک، نان هر که خام آید برون از رهایی بیشتر باشد ز زندانش خطر از تن خاکی چو جانی ناتمام آید برون دیدن پنهان او نگذاشت در من زندگی آه ازان روزی که این تیغ از نیام آید برون نزل خاصان است صائب حرف شورانگیز عشق از دو صد طوطی یکی شیرین کلام آید برون