صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۱۳۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ناله را درد از دل افگار میآرد برون زخم ناخن نغمه را از تار میآرد برون تنگدستی نفس را در حلقه فرمان کشد کجروی را راه تنگ از مار میآرد برون حسن برگیرد همان افتاده خود را ز خاک سایه را مهر از ته دیوار میآرد برون سرکشان را میتواند بر سر رحم آورد هر که تیغ از قبضه کهسار میآرد برون میخلد در دیدهاش خار ندامت عاقبت راه پیمایی که از پا خار میآرد برون میبرد داغ کلف هر کس که از رخسار ماه سینه ما را هم از نگار میآرد برون دید در آیینه گل هر که رخسار خزان از گلستان دیده خونبار میآرد برون زلف کافر را غبار خط مسلمان میکند سر ز جیب سبحه این زنار میآرد برون دامن از خار شلایین علایق جمع کن کز گریبان صد گل بیخار میآرد برون رشته جان را کند هر کس که صائب بیگره سر ز جیب گوهر شهوار میآرد برون