صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۱۳۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
عاصیان را گریه از شرم گناه آرد برون روی نورانی ز زیر ابر ماه آرد برون برنمی آید ز تن بیهمت مردانه دل رستمی باید که بیژن را ز چاه آرد برون عزم صادق را مده از کف که با خوابیدگی سر ز جیب منزل مقصود راه آرد برون در کمان سخت نتواند اقامت کرد تیر دردمندی از جگر بیخواست آه آرد برون از دل صافم خجل گردید خصم بد گمان این زر خالص محک را روسیاه آرد برون جای حیرت نیست، خون بسیار گردیده است مشک آن لب میگون اگر خط سیاه آرد برون ریشه جوهر برون ز آیینه آسان میکشد هر سبکدستی که از دل حب جاه آرد برون میرسد صائب به وصل آفتاب بیزوال هر که آهی از جگر چون صبحگاه آرد برون