صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۱۲۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
میزند از گریه موج خوشدلی ابروی من آب چون شمشیر جوهر میشود در جوی من خاک راهم، لیک از من چرخ باشد در حساب میشود باریک دریا چون رسد در جوی من دشمن خود را خجل کردن نه از مردانگی است ورنه نتواند فلک خم ساختن بازوی من عطسه مغز عندلیبان را پریشان کرده است گر چه پنهان است در صد پرده چون گل بوی من تازه میدارد رخ خود را به آب تیغ کوه داغ دارد باغبان را لاله خودروی من گر چه از همواری از کلکم نمیخیزد صفیر مشرق و مغرب بود لبریز گفت و گوی من وسعت جولان طبع من ندارد لامکان آسمان در حالت فکرست دستنبوی من چون شکاف صبح صد زخم نمایان خفته است در جگرگاه فلک از تیغ یک پهلوی من بس که از غیرت فرو خوردم سرشک تلخ را در گره دارد چو مژگان گریهای هر موی من وحشت من در کمین جلوه صیاد نیست میکند از بوی خون خویش رم آهوی من بس که از پهلونشینان زخم منکر خوردهام میخلد بند قبا چون تیر در پهلوی من بر حریر عافیت نتوان مرا در خواب کرد میشناسد بستر بیگانه را پهلوی من در غبار غم ز بس گم گشتهام، هر قطره اشک مهره گل میشود تا میچکد از روی من بهر گوهر چون صدف صائب دهن نگشودهام همت سرشار من نازد به آب روی من این جواب آن غزل صائب که میگوید رشید در قفس افتد اگر رنگی پرد از روی من