صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۶۱۲۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
آن که ننشیند کنون از ناز در پهلوی من تکیه گاهش بود در مستی سر زانوی من این زمان بیاعتبارم، ورنه آن سیب ذقن در سر مستی مکرر بود دستنبوی من گل نمیزد بر قفس مرغ گرفتار مرا آن که حرف سخت میگوید کنون بر روی من من که در دستم کمان آسمانها بود نرم سست گردید از کمان سخت او بازوی من چون هدف آغوش رغبت عالمی وا کردهاند تا که را از خاک بردارد کمان ابروی من چشم پاک من بود از خاک دامنگیرتر سرو نتواند گذشتن از کنار جوی من کلک من دارد در انشای سخن دست دگر آب صائب میشود چون تاک میدر جوی من